Жаз келер, қысты күнгі қысым өтіп,

Қар, суық, аяз, боран – бәрі кетіп.

Қасықтай қар, тобықтай тоң қалмайды,

Бар құдай барша жанға рахым етіп.

Жетпекке үлкендікке жас балалар

Жүгірер қырдан ойға дүбірлесіп.

Шал-кемпір күншуақтап көң»лі жай боп.

Өткен күн өмірін айтып күбірлесіп.

Бота, құлын, бұзау, лақ, қозы туып,

Қуанып ойнақтайды олар да өсіп.

Сүйтсе де адам көзі бір тоймайды,

Құдайым берсе-дағы қанша несіп.

1880